Zespół chronicznego zmęczenia – mit, czy realność?

 


A.P. Chaczatrian

 


            W ostatnich latach szeroko został rozpowszechniony termin ”syndrom chronicznego zmęczenia”, w skrócie (CFS, Chronic Fatigue Syndrome).
Dotyczy on choroby, której przyczyna nie została do końca wyjaśniona przez wiele środowisk medycznych. Lekarze na początku przepuszczali, że mają do czynienia z zupełnie nową chorobą, spowodowaną przez wirus Epsteina-Bara, nazwanego od imienia dwóch naukowców, którzy wykryli go u chorych na CFS…

Po upływie czasu, gdy badania nad tą chorobą stały się bardziej szczegółowe naukowcy stwierdzili, że CFS nie jest zupełnie nowym schorzeniem i było już znane w XIX wieku pod innymi nazwami. Wcześniej uważało się, że CFS jest jedną z form neurozy, spowodowanej chronicznym stanem stresu. Czasem ta choroba przebierała charakter masowy, lecz jej rozpowszechnienie nie było na tyle duże jak obecnie.

Objawy choroby mogą być inne u różnych osób, jednak zawsze są wyrazem skrajnego fizycznego i umysłowego wyczerpania. Najbardziej zauważalnym symptomem jest chroniczne zmęczenie. Wielu ludzi czasem odczuwa zmęczenie, lecz podczas SCZ nie jest to zwykłe zmęczenie, lecz coś więcej. Chorzy są po prostu wyczerpani i wymęczeni do skrajności. Ciągłe zmęczenie staje się ich trybem życia.


Istotne jest, że zmęczenie pojawia się samo z siebie i nie zależy od czynników zewnętrznych.
Zmęczenie jest obowiązkowym, lecz nie jedynym objawem CFS. Ponadto zmęczenie na pierwszy rzut oka nie ma widocznej przyczyny. Specjaliści badające tę chorobę odnotowują następujące jej nieswoiste symptomy: stan podgorączkowy, częste anginy, słabość i bóle mięśniowe, zaburzenia snu, rozdrażnienie, niestabilność emocjonalna, trudności z koncentracją uwagi i szereg innych objawów. Taki wielokolorowy obraz CFS z jednoczesnym brakiem obiektywnych testów laboratoryjnych, dość utrudnia postawienie właściwej diagnozy. Dlatego wielu lekarzy, stwierdzając wyżej wymienione objawy, nie trudzą się zbytnio i ograniczają się do diagnozy – „syndrom asteniczny”, „neurastenia”, czy „syndrom asteniczno-depresyjny”.
 
Jednak przyczyny tych syndromów i CFS są absolutnie różne. Obecnie nie ma ścisłej i jedynej teorii powstania CFS.

 

Są trzy podstawowe hipotezy rozwoju syndromu chronicznego zmęczenia.

      Według teorii Epsteina-Bara jest to infekcja, przyczyną, której jest wirus o tej samej nazwie. Należy on do znanej klasy wirusów powodujących opryszczkę. Przypomnijcie sobie chorobę warg podczas przeziębienia. Chociaż u chorych na CFS stwierdzona została obecność przeciwciał tego wirusa, ta teoria nie znalazła szerokiego rozpowszechnienia i dla większości naukowców jest wątpliwa.

    

      Następna hipoteza o CFS mówi o chorobie jako o jednej z form zaburzenia systemu odpornościowego. Rzeczywiście, wielokrotne badania udowodniły, że podczas CFS zaburzeniu ulegają funkcje immunologiczne, lecz te zmiany nie są na tyle znaczące, że nie mogą stanowić jedyną przyczynę rozwoju wszystkich symptomów tej choroby.
Ponadto powstaje pytanie – czy CFS pojawia się pod wpływem zaburzeń systemu odpornościowego, czy zmiany tego ostatniego są wynikiem CFS? Odpowiedzi na to pytanie na razie nie ma.

     Trzecia hipoteza ma również swoich zwolenników i przepuszcza, że rozwój CFS następuje jako skutek zatrucia organizmu neurotoksynami, które są wytwarzane przez zwykłe bakterie drożdżowe, będące częścią licznej mikroflory jelitowej człowieka. W zdrowym organizmie istnieje ustalona równowaga bakterii, zamieszkujących jelita. Gdy ten bilans zostaje zachwiany, niegroźne dotąd bakterie zaczynają szkodzić organizmowi. Ten stan naukowcy nazywają dysbakteriozą jelitową.
Tą teorią zainteresował się doktor nauk medycznych profesor Aszot Pawłowicz Chaczatrian. Według niego syndrom chronicznego zmęczenia może być skutkiem dysbakteriozy.


Dysbakterioza nazywana jest chorobą społeczną XXI wieku. Według zdania specjalistów ponad 90 procent ludności cierpi na tę dolegliwość. Przyczyną wielu chorób może być właśnie zaburzenie mikroflory jelitowej. Badania przeprowadzone przez naukowców amerykańskich na chorych z CFS wykazały obecność dużej ilości bakterii drożdżowych w ich jelitach. Te bakterie ginąc wydzielają neurotoksyny, wpływające na ośrodkowy układ nerwowy. Jednak autorzy teorii zatrucia organizmu neurotoksynami widocznie nie wzięli pod uwagę fakt, że w jelicie istnieje mocna bariera ochronna – prawidłowa mikroflora. Jej podstawowe funkcje to oczyszczenie organizmu od substancji szkodliwych, udział w przemianie materii oraz kształtowanie systemu odpornościowego. Jeżeli te funkcje są zakłócone, co ma miejsce w przypadku dysbakteriozy następuje intoksykacja organizmu.
Właśnie intoksykacja może stać się przyczyną CFS. Badania profesora Chczatriana udowodniły, że chorzy na CFS posiadają mocno obniżoną lub całkowicie nieistniejącą prawidłową mikroflorę jelitową. Ponadto podczas dysbakteriozy cierpi system odpornościowy organizmu. Koło się zamyka.
 
Dwie wśród trzech teorii rozwoju CFS pasują do koncepcji doktora Chaczatriana. Na ich podstawie została opracowana oryginalna metodta leczenia, opatentowana w Rosji i USA, która pozwala skutecznie walczyć z syndromem chronicznego zmęczenia. Podczas terapii kompleksowej, a zwłaszcza profilaktyki tej choroby wykorzystuje się płynny leczniczo-odżywczy koncentrat „Narine” i preparat fermentacyjny „Narine-F-Balans”, zawierający szczep aktywnych żywych bakterii acydofilnych oraz produkty ich procesów życiowych. Te pałeczki trafiając do jelit, które były wcześniej odpowiednio przygotowane, zaczynają w nich egzystować i sprzyjać przywróceniu prawidłowej mikroflory i systemu odpornościowego organizmu.