Przywrócenie mikrobiocenozy jelitowej

Riabiczenko T.I., Chaczatrian A.P., Kałmykowa A.I., Dienisow M.J.

 

       Państwowy Urząd Centrum Naukowe Medycyny Klinicznej i Eksperymentalnej, Syberyjski Oddział RAMN, Międzynarodowa Akademia Zdrowia, m. Nowosybirsk.

 

Cel opracowania: Wyjaśnić związek pomiędzy stopniem zakłócenia mikrobiocenozy jelitowej oraz charakterystycznymi objawami morfologicznymi i klinicznymi zespołu jelita nadwrażliwego (ZJN) oraz przewlekłego zapalenia jelita grubego. Ocenić udział przywrócenia mikroflory jelitowej w zwiększeniu efektywności leczenia tradycyjnego.

 

Metodyka: Zbadano 720 dzieci w wieku od 1 roku do 15 lat – 328 z nich miało zespół jelita nadwrażliwego, 392 – zapalenie jelita grubego.

 

Wyniki: Efektywność terapii, zawierającej stosowanie probiotyku została oceniona w porównaniu do wyników leczenia tradycyjnego, zarówno u chorych z zespołem jelita nadwrażliwego, jak i chorych, cierpiących na zapalenie jelita grubego.

 

Przywrócenie mikrobiocenozy jelitowej. Po zakończeniu terapii rehabilitacyjnej przy zastosowaniu bio- korygującego wsparcia u pacjentów z zespołem jelita nadwrażliwego dysbakterioza 3 stopnia była rzadziej obserwowana - w 2% przypadków, 2 stopnia – w 4,9% przypadków (24,9 % przed rozpoczęciem leczenia), 1 stopnia – w 3,9% przypadków (4,9% przed rozpoczęciem leczenia). Dysbakterioza nie została wykryta u 89,2% dzieci.

 

Przy zapaleniu jelita grubego zostały zauważone przypadki dysbakteriozy 4 stopnia, które zmniejszyły się pięciokrotnie (z 20% do 4%), 3 stopnia – zmniejszyły dwukrotnie (z 58% do 26%), 2 stopnia – zwiększyły się o 1,4 (z 14 do 20%), 1 stopnia – zwiększyły się trzykrotnie (z 4% do 12%). Dysbakterioza nie została wykryta u 38% chorych.

 

Wskaźniki kliniczne stanu chorych po odbyciu terapii bio- korygującej. Podczas oceny stanu jelita grubego zostało wzięto pod uwagę przede wszystkim występowanie ogólnie badanych symptomów, takich jak częstotliwość występowania bólowego syndromu abdominalnego, zaburzenia dyspeptyczne (zaburzenia apetytu, mdłości), w tym zaburzenia funkcjonowania jelit (charakter stolca, jego częstość, meteoryzm).

 

Przy leczeniu dzieci z pierwszej i drugiej grupy większą efektywność leczenia zaobserwowano u pacjentów z funkcjonalnymi zaburzeniami jelita grubego, niżeli u pacjentów z chronicznym zapaleniem jelita grubego. U dzieci z zespołem jelita nadwrażliwego polepszenie apetytu oraz normalizacja stolca były odnotowane po 3-5 dniach od rozpoczęcia leczenia, natomiast przy zapaleniu jelita grubego w 14 dniu od rozpoczęcia leczenia. Regresja bólowego syndromu abdominalnego u pacjentów z grupy pierwszej następowała dość szybko. Spontaniczne bóle brzuszne oraz bolesność palpacyjna ustawały do końca 10-tej doby, natomiast przy chronicznym zapaleniu jelita grubego – do końca 2-3 tygodnia.

 

Funkcjonalne zaburzenia jelita i zaparcia u 95% pacjentów z 1-ej grupy ustawały po upływie roku od rozpoczęcia leczenia. Normalizację stolca w 2-je grupie udało się osiągnąć u 80% pacjentów (р< 0,01). Uważamy ten wynik za dość dobry, tym bardziej, że obstypacja męczyła dzieci przez wiele lat do rozpoczęcia terapii.

 

Symptomy chronicznej intoksykacji, charakterystyczne dla przewlekłego zapalenia jelita grubego znikały stopniowo. Do czasu zakończenia terapii częstotliwość występowania bólów głowy zmniejszyła się do 2% (z 8,8% przed rozpoczęciem leczenia), normalizował się sen (18,6% przed rozpoczęciem leczenia), skóra stała się bardziej elastyczna, włosy wypadały w 18% przypadków (z 76,0% od rozpoczęcia leczenia) itp.

 

Zmiany morfologiczne. Podczas badania metodą endoskopii u wszystkich chorych zanotowano polepszenie stanu błony śluzowej jelit: zmniejszył się jej obrzęk, normalizował się kolor.

 

Chorzy, mający pierwotnie wyraziste objawy morfologiczne zapalenia dyfuzyjnego, po zakończaniu bio-korygującej terapii mieli odnotowane w błonie śluzowej jelita jedynie powierzchowne formy zapalenia, przy czym stopień infiltracji tkankowej oraz obrzęk śluzówki były wyrażone w mniejszym stopniu, niż przed rozpoczęciem leczenia. U chorych mających sub- atroficzne zmiany w błonie śluzowej jelit po zakończeniu leczenia odnotowywano głownie powierzchniowe zapalenie śluzówki. U części chorych zaobserwowano końcowe objawy zapalenia dyfuzyjnego, charakteryzujące się mniejszym stopniem infiltracji tkankowej.

 

Podsumowując, przywrócenie naturalnej mikrobiocenozy przy pomocy probiotyku sprzyja bardziej efektywnemu hamowaniu procesów zapalnych w błonie śluzowej jelita grubego, przywróceniu jej prawidłowego stanu oraz zaniku objawów klinicznych u dzieci chorych na syndrom jelita nadwrażliwego oraz zapalenie jelita grubego.