Opistorchoza – to niebezpieczne


A.P. Chaczatrian

      

       Opistorchoza jest odzwierzęcą inwazją pasożytniczą, szeroko rozpowszechnioną wśród dzieci i dorosłych. Najczęściej spotykana jest u ludności, mieszkającej w basenach rzek, gdzie są korzystne warunki dla istnienia i rozmnażania się mięczaków i ryb karpiowych (jaź, peluga, brzana itp.) oraz gdzie wody są narażone na znaczące zanieczyszczenia fekalne. Zakażenie w kilku rejonach regionu syberyjskiego przewyższa 80% żyjącej tam ludności, natomiast w rejonie basenów rzek Ob i Irtysz, zakażenie dotyczy praktycznie całości mieszkańców. W ciągu jednego roku chorobą zaraża się 100 tysięcy ludzi i liczba ta ma tendencję wzrostową.

Na świecie opistorchoza najbardziej rozpowszechniona jest w Tajlandii, skąd eksportuje się najwięcej ryb do Rosji. Dlatego nie można z całą pewnością stwierdzić, że opistorchozą można się zarazić wyłącznie od ryb rzecznych.

Larwy pasożytów przedostają się do organizmu człowieka razem z surową lub niedogotowaną rybą. Żyją w nim długo (35-40 lat), jednocześnie wyrządzając szkodę i zatruwając organizm produktami swoich procesów życiowych. Na opistorchozę człowiek nie uodparnia się i może niejednokrotnie zarażać się tą chorobą.

Przywry pasożytnicze w organizmie nie rozmnażają się. Ich ilość zwiększa się za każdym razem podczas jedzenia zakażonej ryby i może być dość duża. Zarejestrowany został przypadek, kiedy u pewnego chorego wykryto do 40.000 pasożytów.

Chory na opistorchozę nie jest w stanie zarazić tą chorobą innych ludzi. Przywry pasożytnicze są hermafrodytami. W organizmie człowieka, bądź zwierząt domowych, które spożywały surową rybę, odkładają jaja, które wraz z masami fekalnymi przedostają się do zbiorników wodnych, gdzie przechodząc własny cykl rozwojowy od cysty do dojrzałej larwy, zarażają ryby, a przez nich również ludzi.

Sprawcy opistorchozy zazwyczaj przynoszą szkodę całemu układowi żołądkowo-jelitowemu, jednak najczęściej pasożyty gnieżdżą się w drogach żółciowych, woreczku żółciowym i kanałach trzustki.

Organizm gospodarza jest zmuszony przez cały czas zapewniać pasożytowi substancje odżywcze oraz niwelować produkty ich procesów życiowych. Z drugiej strony pasożyty tłumią reakcje obronne organizmu gospodarza. Walka człowieka z pasożytem objawia się w formie objawów klinicznych zachorowania na opistorchozę. Głównie są to reakcje alergiczne w formie pokrzywki, które pojawiają się i znikają niezależnie od jakichkolwiek przyczyn, powodując obrzęki, aż do naczyniowo-nerwowych obrzęków Quincke i alergii na zimno. Opistorchoza może być główną przyczyną pyłkowicy, astmy oskrzelowej oraz różnorodnych chorób skórnych – skóry problemowej, łuszczycy i egzemy. Chorzy zwykle skarżą się na bóle pod żebrami po prawej stronie, mdłości, bóle głowy, bóle stawowe i mięśniowe, chroniczne zmęczenie, wyczerpanie. Opistorchoza może być podstawową przyczyną lub sprzyjać chorobie wrzodowej żołądka i dwunastnicy, zapaleniu trzustki, dyskinezie dróg żółciowych, nadciśnieniu, bezpłodności, łysieniu oraz rozmaitym zaburzeniom układu sercowo-naczyniowego (arytmii, nadpobudliwości serca itp.), układu nerwowego (neurozie, depresji), systemu endokrynologicznego, a co najważniejsze systemu odpornościowego. Przy obecności opistorchozy wyjątkowo utrudnione, a czasem wręcz niemożliwe jest wyleczenie się z różnych chorób chronicznych, takich jak rzęsistkowica, chlamydioza, zapalenie prostaty i inne. Należy również zauważyć, że opistorchoza może przybiegać bezobjawowo do pewnego czasu, aby później przejawić się w formie marskości lub raka wątroby. Helminty mają też negatywny wpływ na przebieg ciąży i porodu, fizyczny i umysłowy rozwój dzieci oraz na wiele innych czynników.

Diagnostyka opistorchozy prowadzona jest na podstawie objawów klinicznych, wyników sondowania dwunastnicy oraz analizy kału na jaja glist. Wszystkie inne metody są pośrednie i nie mogą z całkowitą pewnością stwierdzać obecność lub brak choroby.

Przy obecności wyżej opisanych objawów klinicznych należy po pierwsze pomyśleć o opistorchozie, przeprowadzić dokładne i wielokrotne badanie zawartości dwunastnicy lub fekaliów. Czasem jednak diagnostyka może być kłopotliwa ze względu na utrudnioną wykrywalność jaj przywry. Chorzy długo i bezskutecznie leczą różne choroby chroniczne (astmę oskrzelową, chorobę wrzodową żołądka i dwunastnicy, itp.), które tak naprawdę są objawami podstawowej choroby pasożytniczej – opistorchozy. Należy pamiętać, że ujemny wynik, otrzymany przy jednokrotnym sondowaniu nie świadczy o braku pasożytów. Jeżeli chcemy obiektywnie wykazać ich istnienie lub brak, niezbędne jest wielokrotne przeprowadzanie sondowania w odstępach cotygodniowych.

Często diagnozę można postawić na podstawie wywiadu chorobowego. Jeżeli w domu mamy rybaka, który często spożywa lub spożywał rybę, zwłaszcza rzeczną, to przy obecności wyżej opisanych objawów choroby można przepuścić, że podstawową ich przyczyną jest opistorchoza.

Obecnie istnieje wiele metod leczenia opisotrchozy, które dzielą się na ogólnie przyjęte, tradycyjne i nietradycyjne. One wszystkie zawierają racjonalne elementy oddziaływania na pasożyta, lecz stosowanie ich w osobności jest nieefektywne. Przeprowadzone przez nas wielokrotne badania udowodniły, że na dzień dzisiejszy najbardziej efektywnym lekarstwem przeciwko opistorchozie jest Biltricide. Jednak w stosunku do niego wielu ludzi ma zdanie dość negatywne. Same wspominanie o nim napawa grozą. Należy zaznaczyć, że efektywność i bezpieczeństwo leczenia tym preparatem zależy od przygotowania chorego do przyjmowania tego leku oraz dalszej rehabilitacji po jego przyjęciu. Naukowcy nowosybirscy opracowali wysokoefektywny, kompleksowy sposób leczenia opistorchozy przy użyciu zarówno tradycyjnych jak i ogólnie przyjętych metod.

Podstawę, zarówno przygotowania jak i dalszej rehabilitacji chorych stanowią specjalnie przyrządzone mineralne roztwory wodne, posiadające silne właściwości bakteriobójcze, przeciwpasożytnicze i antyoksydacyjne. Ta ostatnia właściwość pozwala zlikwidować intoksykację, efektywnie oczyścić organizm od strutych pasożytów oraz produktów ich procesów życiowych, a także podwyższyć odporność organizmu. Te metody są opatentowane w Rosji i nie posiadają analogii na całym świecie.

Po przeprowadzonej kuracji niezbędne jest zastosowanie określonych działań profilaktycznych, zabezpieczających przed powtórnym zakażeniem. Są one następujące:

1. Wyłączyć z jadłospisu surową rybę każdego gatunku, o każdym sposobie przygotowania.

2. Nie karmić surową rybą zwierzęt domowych (kotów i psów), gdyż są one również nosicielami przywr.

3. Proszę zapamiętać! Nie zawsze mrożona ryba jest bezpieczna. Przy nieprawidłowym zamrożeniu i ponownym rozmrożeniu mogą w niej pozostawać pasożyty.

4. Nie kupować ryb (surowych, suszonych, solonych, wędzonych, itp.) na bazarach lub w wątpliwych miejscach. Nie jest to bezpieczne dla zdrowia.

5. Należy przestrzegać prawidłowej techniki przyrządzania ryby. Dla ryby surowej niezbędne jest posiadanie osobnego noża, talerza, deski i stołu, gdyż rozpryskiwanie drobnych kropel, łusek, drobnych części tkanki mięśniowej ryby może doprowadzić do obsiania larw na stole, na czystych naczyniach i przygotowanych potrawach.

6. Należy przestrzegać zasad obróbki termicznej ryby: gotowanie od momentu zagotowania 20-30 minut, grubość kawałków, nie więcej, niż 5 cm; smażenie 20-25 minut, grubość kawałków, nie więcej, niż 2 cm; zapiekanie w piekarniku nie krócej, niż 1 godzina.

7. Jeżeli jest taka możliwość nie karmić rybą małych dzieci, nawet, jeżeli jest ona termicznie obrobiona.

8. Wielbiciele wędkarstwa nie powinni przynosić do domu złowionych ryb rzecznych.

9. Nie próbować surowej ryby i rybnego farszu dla sprawdzenia, czy jest dobrze posolona i przyprawiona.

10. Wybierać pewny sposób solenia ryby - 2 kg soli na 10 kg ryby, koncentracja soli 20% w ciągu 14 dni.