Effect Khachatriana w leczeniu nowotworów

 Effect Khachatriana  w leczeniu nowotworów

  

    Kim jest Profesor Ashot Khachatrian?


   Profesor Khachatrian jest znanym na całym świecie naukowcem i lekarzem, członkiem rosyjskiej Akademii Nauk Medyczno-Technicznych, Europejskiej Akademii Nauk Przyrodniczych i Nowojorskiej Akademii Nauk. Przez wiele lat swojej pracy naukowej prowadził badania w różnych krajach na całym świecie wliczając w to Francję, Rosję, Holandię, Bułgarię, Monte Carlo i Stany Zjednoczone. Wyniki jego pracy posłużyły ponad 40 tysiącom pacjentów na całym świecie, począwszy od śmiertelnie chorych na raka do ludzi ze szczytu międzynarodowej biznesowej elity i członków europejskich rodzin królewskich.

     

Profesor Ashot Khachatrian jest jedynym lekarzem w historii Rosji, który ma zaszczyt piastować tytuł „Zasłużony Wynalazca Rosji”. Wyróżnienie to zdobył dzięki temu, że otrzymał niezwykłą ilość około 60 praw autorskich i patentów oraz złożył z powodzeniem w Ministerstwie Zdrowia Rosji ponad 20 branżowych wniosków racjonalizatorskich. Profesor Khachatrian uzyskał również 5 patentów w Stanach Zjednoczonych.

 

Jego osoba ma poważne znaczenie w naukowym środowisku medycznym na całym świecie. Został on uhonorowany wieloma prestiżowymi nagrodami międzynarodowymi. Bardzo często jest zapraszany jako wykładowca na kongresy medyczne, ostatnio gościł w Korei i Wielkiej Brytanii oraz na Światowej Konwencji Onkologicznej w Nowosybirsku, gdzie po swoim wystąpieniu otrzymał owacje na stojąco.     

 

Jest on również autorem sześciu wydanych książek i licznych artykułów w prasie branżowej.

 

Przez lata pracy naukowej, pracował z takimi znanymi ośrodkami jak: Instytut Cytologii i Genetyki, Instytut Chemii i Antyoksydantów, Naukowe Centrum Badawcze“ IKAR ”, Ogólnorosyjskie Centrum Onkologiczne, Instytut Badań Medycznych przy departamencie Medycyny Kosmicznej przy rosyjskiej Agencji Lotów Kosmicznych oraz słynnym Instytucie Medycyny Ratunkowej „Sklifosovsky Instytut „.
W trakcie swoich badań profesor Khachatrian uznał, że rak jest niezwykle skomplikowanym schorzeniem, o zróżnicowanej patogenezie i mechanizmach działania i że mówienie o uniwersalnym panaceum na tą chorobę jest błędem.

 

„Efekt Khachatriana”

 

      Profesor zbadał i przetestował szereg metod promocji zdrowia, aż w końcu opracował metodę, która spełniła oczekiwania zespołu badawczego i kryteria zawodowe profesora.
Unikatowe podejście profesora polega na przepływie strumieni elektronów zawartych w opracowanym przez siebie roztworze. Podejście to obejmuje również intensywne stosowanie niektórych szczepów bakterii probiotycznych (mikroorganizmów korzystnych dla zdrowia), enzymów i suplementów, wybranych szczególnie ze względu na ich efekty synergiczne, wynikiem czego jest względnie szybka poprawa stanu organizmu, charakteryzująca się wzmocnieniem odporności, neutralizacją wolnych rodników oraz lepszym zdrowiem i witalnością komórek, co skutecznie rozwiązuje problemy związane z głównymi przyczynami chorób. Dodatkowo, nieoczekiwane i korzystne efekty uboczne stosowania tej metody powodowały w wielu przypadkach udane cofnięcie się tak różnorodnych schorzeń jak: zespółu chronicznego zmęczenia, fibromialgii, łuszczycy, alergii, astmy oskrzelowej, drożdżycy oraz chorób układu trawiennego, takich jak zespół jelita drażliwego i wrzodziejące zapalenie jelita grubego.  

 

Ta radykalna poprawa w zdrowiu została zauważona przez ogromną większość pacjentów, którzy doświadczyli protokołu Khachatriana znanego jako “ Khachatrian Efekt ” albo, po prostu K-Effect ”. ”

        

RAK

 

     Choroby onkologiczne są problemem numer jeden na całym świecie. Dziesiątki tysięcy jednostek naukowo-badawczych, setki tysięcy naukowców na całym globie zajmują się tym problemem na przestrzeni wielu lat, lecz do dnia dzisiejszego nie udało się otrzymać jakichkolwiek konkretnych pozytywnych wyników w tym zakresie. Nadal śmiertelność spowodowana rakiem zajmuje pierwsze miejsce wśród umieralności na choroby chroniczne.

Rzeczywista przyczyna tej groźnej choroby nie jest na razie znana. I dlatego metody jej leczenia polegają głównie na operacyjnym usunięciu nowotworu oraz zatrzymaniu rozwoju komórek rakowych za pomocą chemioterapii bądź radioterapii. Metody te uważane są za najbardziej efektywne wyłącznie podczas leczenia raka we wczesnym stadium rozwoju, kiedy jego rozpoznanie jest bardzo trudne. Choroba ta jest przewrotna i zaskakuje podstępem. Zanim wykrycie raka staje się możliwe zdąży on już zakorzenić swoje „macki” w organizmie. Obecne metody leczenia w tym wypadku okazują się mało efektywne i w wielu przypadkach doprowadzają do szybkiego i dość często, męczącego zgonu.

 

     Profesorowi Khachatrianowi udało się spojrzeć na ten problem z innej strony. Aby znaleźć nowe rozwiązanie i właściwą terapię, nie wahał się kroczyć drogą, którą przed nim podążało niewielu.

 

Woda: skuteczniejsza niż większość naukowców podejrzewa.


Wiadomo, że nasz organizm składa się do 80% z wody. Nasze komórki pływają w wodzie, jak rybki w akwarium. Woda, zarówno wewnątrz jak i na zewnątrz komórek posiada szereg cech charakterystycznych:

 

1. woda ma charakter strukturalny i posiada określoną budowę klastrową;

 

2. woda jest naładowana - potencjał reakcji oksydacyjnej (ORP) wody, który zapewnia czynności życiowe komórek, jak i organizmu ludzkiego w całości, ma wartość poniżej zera i waha się pomiędzy 30 mV - 70 mV. Inaczej mówiąc wszystkie nasze komórki są naładowane i zasilane są przez małe „bateryjki”, które jak na wzór zegarka zapewniają miarową pracę komórek;

 

3. рН – koncentracja jonów wodoru, która określa charakter procesów chemicznych i biologicznych, zachodzących w wodnym środowisku organizmu ludzkiego. рН waha się od 7,3 do 7,6, tzn. jest zasadowe. W środowisku zasadowym następuje zwiększenie zawartości tlenu, co jest zabójcze nie tylko dla komórek nowotworowych, ale również dla wirusów i bakterii chorobotwórczych.

 

W środowisku zasadowym występuje wzrost poziomu tlenu, zabójczy nie tylko dla komórek nowotworowych, lecz także dla wirusów i bakterii chorobotwórczych. Otto Warburg i inni wykazali, że niskie poziomy tlenu sprzyjają rozwojowi guzów nowotworowych. Sądzi się, że do rozwoju nowotworów przyczyniają się także szkody w wewnątrzkomórkowym materiale genetycznym wyrządzone przez wolne rodniki. Za mniej częste przyczyny rozwoju nowotworów uważa się infekcje wirusów i innych organizmów oraz podatność genetyczną.

 

Optymalnym środowiskiem wodnym organizmu jest środowisko zasadowe o ładunku ujemnym. Jego cechy chronią ciało przed inwazją innych organizmów, nowotworami i wolnymi rodnikami. Niewielkie skupiska wody sprzyjają również łatwiejszemu przenikaniu cząsteczek wody przez ściany komórek.

 

Uszkodzenia komórek spowodowane przez wolne rodniki sprzyjają powstawaniu nowotworów.

 

Przy podziale zdrowych komórek powstaje czasami niewielka liczba komórek nieprawidłowych, o suboptymalnym ładunku elektrycznym. W organizmie zdrowej osoby komórki te są szybko wykrywane przez system odpornościowy i niszczone. Dzieje się tak dzięki kilku mechanizmom, w tym przekazywaniu elektronów przez zdrowe komórki. W miarę starzenia się w organizmie odkładają się toksyny, a komórki są uszkadzane przez wolne rodniki, które wykradają z nich elektrony. Powoduje to zmniejszenie ujemnego napięcia w membranie komórki, co osłabia ją i zwiększa jej narażenie na nowotwory i inne choroby. Tkanki, które zaabsorbowały najwięcej toksyn i wolnych rodników, z reguły wytwarzają największe ilości nieprawidłowych komórek. Sąsiadujące z nimi komórki prawidłowe są przeważnie zbyt słabe, aby przesłać odpowiednią ilość elektronów i zneutralizować komórki nieprawidłowe. pH tych zlokalizowanych obszarów z reguły spada (stają się one bardziej kwaśne). To z kolei zmniejsza zawartość tlenu w tkankach. Takie warunki są optymalne dla rozwoju komórek złośliwych (nowotworowych), co udowodnił dwukrotny laureat nagrody Nobla, niemiecki uczony Otto Warburg.   

 

Hipoteza Warbuga i „Efekt K”.

 

     Dwukrotny laureat nagrody Nobla, profesor Otto Heinrich Warburg, dzięki przeprowadzeniu szeregu drobiazgowych eksperymentów odkrył, że prawidłowe komórki w kontakcie ze środowiskiem o niskiej zawartości tlenu zawsze przekształcają się w komórki nowotworowe. Profesor Warburg postawił hipotezę, że za przekształcenie komórek w komórki nowotworowe odpowiada nieodwracalna zmiana w mitochondriach. Najnowsze badania sugerują, że owe zmiany w mitochondriach mogą jednak być odwracalne. Mitochondria pełnią w komórce rolę fabryki energii, skutecznie przetwarzając glukozę i tłuszcze. Końcowym wynikiem tej przemiany jest wytwarzanie cząsteczek energii o nazwie ATP (adenozynotrójfosforan).

 

Warburg stwierdził, że zasadnicza różnica między komórkami prawidłowymi a nowotworowymi występuje w stosunku procesu glikolizy do oddychania. Rozumiał on przez to, że cytoplazmy komórek nowotworowych spalają cukier zawarty we krwi (glukozę) mało wydajnie i wytwarzają w tym szlaku (glikolizie, tj. fermentacji cukru) znacznie mniej cząsteczek ATP niż komórki zdrowe, które metabolizują (spalają) glukozę w mitochondriach za pomocą mechanizmu zwanego fosforylacją oksydacyjną (zwanego przez Warburga „oddychaniem”).  

 Warburg przedstawił fakty dowodzące, że anaerobioza (brak wystarczającej ilości tlenu w tkance) jest głównym czynnikiem powodującym powstawanie komórek nowotworowych. Jak sam się wyraził: „podstawową przyczyną nowotworów jest zastąpienie oddychania tlenowego w normalnych komórkach ciała procesem fermentacji cukru”.

 W ostatnich kilku latach hipotezą Warburga ponownie zainteresowali się naukowcy. Była ona też tematem artykułów w tak renomowanych czasopismach jak The Economist („Cramping Tumors”, 18 stycznia 2007), Newsweek („Buzz for a Potential New Cancer Drug”, 23 stycznia 2007) i wielu innych.

Warburg zmarł w roku 1970 i nie doczekał przetestowania swojej teorii w praktyce.

 

Jednak profesor Khachatrian, naukowiec stojący na czele Międzynarodowej Akademii Zdrowia w Nowosybirsku, wysunął teorię mówiącą, że w normalnych warunkach fizjologicznych toczy się nieustanna walka między komórkami prawidłowymi i nieprawidłowymi, a nowotwory powstają wtedy, gdy warunki lokalne są zbyt kwaśne, a komórki zbyt ubogie w tlen i nie posiadające wystarczającej liczby elektronów, aby zneutralizować wolne rodniki. Profesor Khachatrian często podróżuje po całym świecie, prowadząc wykłady i seminaria dla lekarzy i pracowników służby zdrowia, w których wyjaśnia zaskakujące korzyści płynące z jego epokowego odkrycia i metody leczenia. Lekarze ci z kolei przekazują owe bezcenne informacje pacjentom oraz osobom, które chcą chronić, ulepszać i zabezpieczać swoje zdrowie.

 

Rola mikroflory jelitowej i „Efekt K”


     W swoich badaniach profesor Khachatrian zaobserwował, że wolne rodniki i toksyny powodujące nowotwory i inne choroby często pochodzą od bakterii i innych organizmów bytujących w jelicie grubym. Mikroflora zawiera również bakterie korzystne dla organizmu, które odgrywają ważną rolę w stymulacji i utrzymaniu systemu odpornościowego. Bakterie te mogą blokować działanie organizmów szkodliwych oraz produkować witaminy i inne substancje odżywcze, na przykład  kwasy tłuszczowe o krótkim łańcuchu, substancje przeciwnowotworowe.

 

Profesor Khachatrian zauważył, że na rozwój korzystnych dla organizmu bakterii niekorzystnie oddziałuje wiele zjawisk życiowych, w tym terapia antybiotykami, stres, toksyny, promieniowanie elektromagnetyczne wytwarzane przez urządzenia elektroniczne, szkodliwe substancje chemiczne w otoczeniu oraz zła dieta. Umożliwiają one nadmierny wzrost bakterii zjadliwych, wytwarzających substancje szkodliwe, toksyczne do organizmu jako całości i osłabiające jego funkcje odpornościowe. Ów nadmierny wzrost określa się mianem dysbiozy lub dysbakteriozy jelita grubego. Profesor sugeruje, że objawy dysbakteriozy mogą występować u 90% ludności świata, co przekłada się na jej podatność na szereg chorób, w tym złośliwych.

 

Profesor zauważył również, że naświetlanie i chemioterapia, które zdają się działać korzystnie głównie we wczesnych stadiach raka, niszczą komórki prawidłowe na równi z nowotworowymi. Tym samym nie stanowią one idealnego sposobu leczenia raka, gdyż zasadniczo osłabiają system odpornościowy, zmniejszają utlenianie w tkankach wskutek działania szeregu mechanizmów, niszczą normalną, korzystną mikroflorę układu pokarmowego oraz obniżają jakość życia osób poddanych działaniu toksycznych substancji.

 

Profesor Khachatrian sądzi, że bezwzględnie konieczne jest wzmocnienie naturalnych mechanizmów odpornościowych, dzięki którym ciało pozbywa się komórek rakowych i neutralizuje inne stany chorobowe. Z tego względu profesor opracował opatentowany system leczenia raka (i innych chorób, takich jak zespół chronicznego zmęczenia, choroby wątroby i nawracające infekcje), który pomaga przywrócić prawidłowy przebieg osłabionych procesów fizjologicznych ciała poprzez:

 

1.      Wyeliminowanie wewnętrznych źródeł substancji toksycznych.

2.      Zneutralizowanie wolnych rodników.

3.      Przywrócenie prawidłowego działania układu odpornościowego.

4.      Zoptymalizowanie potencjału utleniania/redukcji (ładunków elektrycznych) komórek.

5.      Znormalizowanie pH tkanek.

6.      Podtrzymanie działania powyższych korzystnych kroków poprzez stosowanie opracowanej przez siebie substancji o unikatowym składzie 

         chemicznym, która stale chroni układ odpornościowy i ulepsza zdolności regeneracyjne organizmu ludzkiego.  

W ten sposób profesor Khachatrian umożliwia organizmowi ludzkiemu zwalczenie chorób takich jak choroby nowotworowe i zoptymalizowanie zdrowia na wiele innych sposób, co w wyniku daje optymalny “efekt Khachatriana”.  

 

Metoda prof. Khachatriana obejmuje następujące zabiegi:

 

1.    W pierwszej kolejności rozpoznanie choroby i zbadanie stanu mikroflory w jelicie, układzie moczowo-płciowym i jamie ustnej. W zależności od 

      diagnozy i wyników badań dla każdego  pacjenta opracowywany jest indywidualny tryb leczenia.

 

2.    Stosowanie lewatyw (płukania okrężnicy) w celu usunięcia z organizmu potencjalnie szkodliwych substancji. Lewatywę wykonuje się codziennie

       przez okres 2-3 tygodni z użyciem opracowanego przez siebie roztworu o określonym pH.

 

3.    Infuzja konkretnych bakterii probiotycznych (korzystnych) do okrężnicy (jelita grubego), w określonych miejscach przewodu pokarmowego, za 

      pomocą cienkiego, elastycznego cewnika.

 

4.    Infuzja do organizmu specjalnie przetworzonych, własnego pomysłu roztworów dożylnych z ładunkiem elektrycznym, mających na celu

      przywrócenie właściwego potencjału elektrycznego komórek ciała. Elektroaktywne roztwory wodne o potencjale ujemnym można podawać  

      ustnie, dożylnie i w workach lewatywowych. Podobne roztwory o potencjale dodatnim można podawać do nosa i jamy ustnej poprzez płukanie

      lub w aerozolu (nebulizacja), a także umieszczać w waginie w przypadku kobiet.

 

5.    „Koktajl tlenowy” – smaczny roztwór podawany doustnie, zapewniający szybkie dostarczenie czystego tlenu do komórek organizmu.

 

6.    W dalszym ciągu leczenia stosowane są własnego pomysłu metody mające zapewnić zamierzony efekt.

 

 

Historie choroby:

 

Poniżej zostały przedstawione doświadczenia w zastosowaniu w medycynie kontaktowo aktywowanych płynów (KAP) oraz bezkontaktowo aktywowanych płynów (BAP), otrzymanych przy pomocy urządzenia "Izumrud-SI” (model 04C). Badania były przeprowadzane pod kierownictwem doktora nauk medycznych Chaczatriana Aszota Papikowicza, przebywającego w Stanach Zjednoczonych od 17 marca do 16 czerwca, na zaproszenie Alana Szwarca, dyrektora "Holistic Resource Center" w Los Angeles, stan Kalifornia. Leczenie zostało przeprowadzone przez lekarzy amerykańskich.

 

Terapia została rozpisana według specjalnego schematu na okres 24 dni przy zastosowaniu KAP i BAP, mających określony skład solny z ustalonym pH i ORP.

 

Zostały przeprowadzone następujące czynności: przyjmowanie wewnętrzne anolitu i katolitu, irygacje jelit, inhalacje, oraz zabiegi zewnętrzne przy użyciu anolitu i katolitu; terapia infuzyjna przy użyciu bezkontaktowo aktywowanego roztworu solnego o określonym składzie; implantacja „omniflory” do jelita grubego, koktajl tlenowy, przygotowany przy użyciu katolitu, wanny z anolitem i katolitem, okłady z anolitem i katolitem.

 

W przeprowadzonym leczeniu wzięło udział 34 chorych, znajdujących się w dwóch jednostkach medycznych w Los Angeles i San Diego:

•    25 chorych na choroby onkologiczne w różnym stadium (3 i 4) oraz z różnorodnym umiejscowieniem (rak gruczołu mlecznego – 6, płuc – 3, przewodu pokarmowego – 1, wątroby – 1, jelita grubego – 1, prostaty – 5, skóry – 1, nerek – 1, jajników – 1, liposarkoma – 1).

•    9 chorych na schorzenia nieonkologiczne: wirusowe zapalenie wątroby typu „B” – 1; nieswoista choroba wrzodowa żołądka – 1; stan po udarze – 1, syndrom chronicznego zmęczenia – 2; choroba niezdiagnozowana – 1, zespół jelita nadwrażliwego – 3.

 

W pierwszej grupie odnotowano 100% polepszenie, w grupie drugiej 100% rehabilitację i wyzdrowienie.

 

Najbardziej jaskrawe przykłady polepszenia stanu zdrowia przestawione są poniżej:


1.    Chora J., 80 lat (rys.1). Diagnoza: rak prawego gruczołu mlecznego, IV stadium, z metastazami do żołądka. Choroba towarzysząca – emfizema płuc, astma oskrzelowa. Choruje ponad 4 lata. Nie była operowana. Chemio- i radioterapia nie były przeprowadzane (chora odmawiała każdej ingerencji).

 

Podczas badania lekarskiego odnotowano stan ciężki, skargi na stolec koloru czarnego występującego przez ostatni miesiąc, nadmierną słabość, brak apetytu, zły sen, wielki guz w okolicy prawego gruczołu mlecznego.

 

Chora była poddana leczeniu według naszego schematu. W dniu trzecim od początku leczenia stolec przybrał prawidłową barwę, chora zyskała „wilczy apetyt”, sen normalizował się. W dniu 6 i 7 opuchlizna zaczęła się zmniejszać, kolor skóry zmienił się z purpurowo czerwonego na normalny (rys.1). Podczas leczenia chora miała hipertermię do 39-40 oС, jednocześnie skarżyła się na bóle w miejscu nowotworu oraz mocz koloru ciemnobrązowego. W 20 dniu leczenia podczas kolejnej zmiany bandaży zauważono na piersi u chorej wykształcone 2 guzopodobne nowotwory, wielkości orzecha greckiego, po czym rana szybko weszła w proces nabłonkowania. Badanie histologiczne nowotworu wykazało nisko dyferencyjnego gruczolakoraka.

 Chora praktycznie przestała mieć ataki astmy oskrzelowej oraz narzekać na słabość, pojawiła się energia. Badanie krwi na markery nowotworowe wykazało obniżenie ich wartości z 75 do 15 jednostek.


2. Chory W, 56 lat. Diagnoza: rak skóry III stadium, z metastazami do wątroby (rys.2). Chory nie dawał zgody na operację, a także chemio- i radioterapię. Choroba trwała 2 lata. Chory był podany terapii przez 24 dni. Nowotwór miejscowo był leczony anolitem z określonym ORP i pH. Do zakończenia leczenia nowotwór zmniejszył się czterokrotnie, pojawiły się wysepki nabłonkowania. Elastogram wątroby wykazał zmianę struktury metastazy w stronę nowotworu niezłośliwego.

 

 3. Chora Е, 60 lat. Diagnoza: rak prawego gruczołu mlecznego (rys. 3). Chora była operowana, zostały przeprowadzone lobotomia i 2 serie chemioterapii. Choroba trwała 4 lata. Namacalnie został wykryty zwarty, nieruchomy naciek, umiejscowiony w obszarze prawego gruczołu mlecznego. Chora skarżyła się na zły apetyt, słabość, zły sen. W ciągu niepełnych 3 tygodni od początku leczenia naciek praktycznie zniknął. W dniu trzecim poprawił się apetyt, pojawiła się energia, normalizował się sen. Badanie krwi na markery nowotworowe po jednym miesiącu leczenia wykazało spadek z 67 do 3,2 jednostek (poniżej normy).

  

4. Chory К., 76 lat. Diagnoza: rak przewodu pokarmowego IV stadium z metastazami do wątroby i płuc. Był operowany, miał 5 serii chemioterapii. Został przyjęty na wózku inwalidzkim, gdyż nie był w stanie chodzić z powodu nadmiernej słabości. Po operacji schudł 25 kg. W 10 dniu leczenia chory przyjechał do nas samodzielnie, we własnym samochodzie. Do czasu zakończenia  leczenia chory przytył 9 kg.

 

5. Chory М., 72 lata. Diagnoza: rak prostaty III stadium z metastazami do wątroby. Choroba towarzysząca – choroba wieńcowa. Nie był operowany. Choroba trwała 4 lata. W ciągu 4 lat przyjmował środki farmakologiczne na chorobę wieńcową i rak (w ciągu dnia przyjmował do 15 tabletek). Na początku leczenia wszystkie tabletki zostały odstawione. W dniu trzecim od początku leczenia zanotowano dobry sen i apetyt, oraz pojawienie się energii. Ciśnienie tętnicze po pięciu dniach i do czasu zakończenia leczenia wynosiło 145/70 mmHg. Przed rozpoczęciem leczenia wykazywało wartość 180/95 mmHg (przed przyjęciem leków), oraz 170/82 mmHg (po przyjęciu leków). Po zakończeniu leczenia chory wstaje nocą do toalety 1 raz, do rozpoczęcia leczenia wstawał 4-5 razy. Po miesiącu od zakończenia leczenia badanie krwi: PSA=8 (do) oraz 2,5 (po zakończeniu leczenia). Badanie intrarektalne wykazało, że przed rozpoczęciem leczenia obserwowano powiększenie lewej części gruczołu, natomiast po zakończeniu leczenia gruczoł przybrał prawidłowy rozmiar.

 

6. Chora М., 60 lat. Diagnoza: rak lewego jajnika IV stadium, z metastazami do śledziony, wątroby, krezek jelita cienkiego. Chora miała przeprowadzone badanie w formie elastogramu przed i po rozpoczęciu naszego leczenia.

 

Wynik: lewy płat wątroby, wielkość nowotworu: do - 43,3 х 30,8 mm, po - 42,7 х 28,8 mm

Dolna część lewego płata: do - 34,3 х 10,2 mm, po - 27,0 х 8,5 mm

Prawy płat: do - 66,3 х 39,3 mm, po - 36,1 х 15,3 mm

Nowotwór w obszarze śledziony: do - 104,5 х 80,9 mm po - 104,6 х 70,8 mm

Nowotwór pomiędzy żołądkiem i śledzioną: do -124,6 х 100,9 mm, po - 103,6 х 102,5 mm

W okolicy krezek jelita cienkiego do - 37 х 26,6 mm i 41,5 х 51,5 mm, po 2 tygodniach leczenia nowotworu nie wykryto.

 

7. Chory Р., 56 lat. Diagnoza nieokreślona. Chory skarżył się na ciągłą podwyższoną temperaturę do 39oС, nadmierną słabość, brak apetytu, wysokie ciśnienie (do 170/90 mmHg,) wysoki poziom cukru, alergię. Chorował ponad 15 lat. Leczył się w różnych klinikach Stanów Zjednoczonych. Brak diagnozy. Sześć lat temu rozwinęło się wodobrzusze. Chory był badany w celu wykluczenia raka i marskości wątroby. Cztery lata temu była przeprowadzona operacja - zespolenie między żyłą wrotną i żyłą główną dolną, wodobrzusze ustało, lecz inne dolegliwości (temperatura, słabość itp.) pozostały bez zmian. Do kliniki pacjent został przewieziony samochodem przez rodzinę. W dniu czwartym od rozpoczęcia leczenia pojawił się „wilczy” apetyt, temperatura wyniosła 36,6oС (na tym samym poziomie pozostała, aż do zakończenia leczenia). Zmęczenie przeszło, pojawiła się energia. W dniu szóstym pacjent przyjechał samodzielnie samochodem. Zaczął chodzić do pracy. Ciśnienie i poziom cukru normalizowały się w dniu ósmym. Alergia ustała w 14 dniu leczenia.


8. Chory J., 87 lat. Diagnoza: stan powtórnego udaru ischemicznego. Chory nie rozpoznawał rodziny, nie mówił, samodzielnie nie jadł, nie chodził. Zastosowano 5 kroplówek z BAP. Już po trzeciej kroplówce stan chorego gwałtownie poprawił się. Chory zaczął rozpoznawać bliskich, mówić i rozumnie odpowiadać na pytania. Samodzielnie jadł w restauracji, z pomocą osoby towarzyszącej zaczął chodzić.

 

Podsumowując, kompleksowe leczenie różnych chorych przy użyciu KAP i BAP wg określonego schematu wykazało wysoką efektywność, pozwalającą w krótkim czasie nie tylko polepszyć stan chorego, ale również osiągnąć trwałą remisję choroby, a w wielu przypadkach - jej całkowite wyleczenie.

 

 

Alan Schwartz talks about the “K-Effect”     Interview with patient J.G,      Alan Schwartz – more about the “K-Effect”

( Alan Schwartz about “The Khachatrian Effect”- 356,7 Мб)

(Patient J.G. - 36,0 Мб)

( “The K-Effect” - 88,8 Мб)

 

   

Uwaga: niniejszy program leczenia nie został oceniony ani zatwierdzony przez Agencję ds. Żywności i Leków. Pacjenci decydujący się na uczestnictwo w niniejszym programie terapeutycznym powinni wiedzieć, że profesor Khachatrian i jego personel nie dają żadnej gwarancji sukcesu, oraz że niniejsza terapia jest uznawana w USA za „eksperymentalną”. Tym niemniej podejście prof. Khachatriana jest niezwykle bezpieczne, prawie zawsze korzystne dla organizmu i nie wymagające stosowania leków na receptę. Jedyne używane suplementy to połączenie zatwierdzonych i sprawdzonych składników korzystnych dla zdrowia, w tym ziół, probiotyków, enzymów, witamin i soli mineralnych.

 

Profesor Khachatrian stosuje i ulepsza powyższe metody od 30 lat. W tym okresie przyjął dziesiątki tysięcy pacjentów, osiągając stałe sukcesy. Śmierć szkodliwych bakterii lub komórek nowotworowych może powodować wydzielanie przez krótki okres czasu szkodliwych substancji, które mogą wywoływać niekorzystne objawy takie jak gorączka, złe samopoczucie i zmęczenie. Reakcja ta zwana jest reakcją Herxheimera (reakcją na wymieranie bakterii) i zwykle oznacza, że terapia zakończyła się powodzeniem. Niektórzy z naszych pacjentów wykazują taką reakcję podczas terapii, i często jest to jedyna doświadczana przez nich niekorzystna reakcja.