Chroniczne stany zapalne jelita grubego – problem XXI wieku

 

A.P. Chaczatrian

 

"…Szczęśliwy ten, kto od rana

Ma stolec bez przymusowości,

Temu pokarm odpowiada

Dostępne wszystkie przyjemności…"

A.S. Puszkin

 

     Chroniczne stany zapalne jelita grubego (zapalenie jelita grubego, syndrom drażliwego jelita grubego) są najbardziej rozpowszechnionymi chorobami narządów układu pokarmowego.

Według danych statystycznych, co drugi mieszkaniec naszej planety cierpi na którąś z tych patologii. Diagnoza jest stawiana praktycznie od urodzenia i towarzyszy człowiekowi na przestrzeni całego życia. Podstawowymi objawami choroby są różnorodne zaburzenia stolca, zarówno w postaci biegunki, jak i zaparć, kiedy wypróżnienie jest utrudnione i odbywa się rzadziej, niż raz dziennie. Ta ostatnia dolegliwość jest częściej obserwowana.
Według statystyki częściej cierpią na nią kobiety. Stolec raz na dwa, trzy lub więcej dni stał się normą u przedstawicielek płci pięknej, które przy intensywnym trybie życia często zapominają, że posiadają tak ważny narząd jak jelito grube.

 

Sprzyja temu istniejące przekonanie niektórych zachodnich naukowców o prawidłowości wyżej przedstawionego stanu. Niestety ślepo zgadzamy się z ich poglądami. Tym nie mniej, rak jelita grubego w krajach zachodnich zajmuje pierwsze miejsce wśród chorób onkologicznych. Należy zauważyć, że fizjologia człowieka jest jedna dla wszystkich. Prawidłowy proces przetwarzania pokarmu u osoby dorosłej trwa 24 godziny i powinien skończyć się aktem defekacji. Noworodki karmione zarówno w sposób naturalny, jak i sztuczny powinny mieć stolec 4-5 razy dziennie. Podstawową przyczyną różnych zaburzeń stolca (biegunka lub zaparcie) jest zmniejszenie lub brak prawidłowej mikroflory jelitowej (dysbakterioza). Prowadzi ona do zakłóceń w procesach trawiennych w jelicie grubym i jego perystaltyce. Biegunki powodują więcej socjalnych niewygód dla człowieka. Ludzie z biegunkami otrzymują mniej substancji odżywczych, a razem z nimi toksyn, dlatego mniej cierpią fizycznie. Zaparcia są bardziej groźne. Odchody pokarmowe, które nie zostały w odpowiednim czasie wypróżnione rozkładają się wytwarzając toksyny, które z jednej strony powodują miejscowe stany zapalne, które na dłuższą metę mogą spowodować zmiany rakowe śluzówki jelita grubego, z drugiej zaś strony toksyny wchłaniane są do krwi, z którą przedostają się do wszystkich narządów, zatruwając je.

 

Podsumowując, przyczyną zaburzeń stolca (zaparć lub biegunek) nie jest zapalenie jelita grubego - jak to było wcześniej przyjęte - lecz dysbakterioza. Natomiast to zaparcia i biegunki powodują stany zapalne w śluzówce jelita grubego.

 

 W wyniku biegunki mogą pojawić się różne choroby, związane z zaburzeniem przemiany materii. Zaparcia powodują chroniczne stany zapalne i choroby onkologiczne różnych narządów, a także chroniczne zmęczenie, drażliwość, bóle głowy, wysypki skórne, nadciśnienie, reakcje alergiczne i inne. Znany doktor, wiodący specjalista w leczeniu jelita grubego Bernard Jensen twierdził: ”Właściwie, zaparcie to patologia Nr 1, leżąca u podstaw praktycznie każdej choroby. Jest ono przyczyną pierwotną prawie każdego zakłócenia systemów organizmu ludzkiego i praktycznie wszystkich znanych i nieznanych chorób”. 

Ten stan zwłaszcza jest niebezpieczny u noworodków, gdyż w czasie zwiększonego wzrostu i rozwoju wszystkich narządów są one zatruwane przez własne masy fekalne. Oprócz dolegliwości jelitowych (bóle, wzdęcia, zwiększone gazy) obserwuje się niedorozwój fizyczny i umysłowy, zaburzenia nerwowo-psychiczne, zaburzenia odporności, częste przeziębienia, choroby alergiczne i inne. Uporczywe biegunki u noworodków mogą doprowadzić także do odwodnienia organizmu.

 

 Leczenie przewlekłych stanów zapalnych jelita grubego musi przede wszystkim być skoncentrowane na przywróceniu mikroflory jelitowej, co wyeliminuje zaparcia i biegunki, poprawi perystaltykę jelita grubego oraz wznowi prawidłową przemianę materii. Naukowcy nowosybirscy opracowali i opatentowali wysokoefektywny sposób leczenia chronicznych zaparć i biegunek, pozwalający na całkowite wyeliminowanie tych męczących dolegliwości.

 

Szczególną rolę w leczeniu chronicznego zapalenia jelita grubego odgrywa odpowiednie żywienie - celem, którego jest zmuszenie jelit do prawidłowej pracy. Na przykład, przy częstym rzadkim stolcu podczas leczenia podstawowego, należy ograniczyć pokarm, który może mechanicznie lub termicznie podrażniać jelita. Z diety należy wykluczyć warzywa, owoce, mleko, miód, konfitury, czarny chleb, produkty z kruchego ciasta, tłuste mięso i rybę, chłodne, ostre i solone dania, przyprawy, napoje gazowane. Cukier należy spożywać w umiarkowanej ilości, gdyż wzmacnia on procesy fermentacyjne w jelitach.

 Co więc, jest dozwolone? Rekomendowane są suchary, bifidokefir, ”Narine”, masło śmietankowe w umiarkowanych ilościach, świeży twaróg, gotowane mięso i ryby, przecierane zupy na wodzie lub słabym bulionie, kisiele, mocna herbata, kakao, czarna jagoda, naturalne czerwone wino w umiarkowanej ilości.

 

 Ważna zasada – pokarm należy przyjmować często, małymi porcjami, 4-8 razy dziennie. 

 

Przy zaparciu rekomendowane są surowe i gotowane warzywa i owoce, chleb z mąki grubego przemiału lub czarny chleb. Doskonałym środkiem przeciw zaparciu jest marchew i buraki. Produkty kwaśno-mleczno również pomagają opróżnić jelita – kumys, „Narine”, a także soki owocowe i oleje roślinne. Częste przyjmowanie środków przeczyszczających, również o pochodzeniu roślinnym, nie jest wskazane. Nie rekomenduje się również robienia lewatyw oczyszczających, zwłaszcza intensywnego płukania jelit (hydrokolonoterpia).